Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα...


Την αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες
Μαβιές
Κόκκινες
Κίτρινες

Τ' ανοιχτά μπράτσα της γεμίσανε ύπνο
Τα ξεκούραστα μαλλιά της άνεμο
Τα μάτια της σιωπή...


Έφερα τη ζωή μου ως εδώ
Στο σημάδι ετούτο που παλεύει
Πάντα κοντά στη θάλασσα
Νιάτα στα βράχια επάνω, στήθος
Με στήθος προς τον άνεμο...




Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
Αφήσαμε το γήινο δέρμα
Και στον ψίθυρο των δέντρων ψαύσαμε
Τα λόγια μας
Για τελευταία φορά

Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!
Προσανοτολισμοί Ο.Ελύτης

3 σχόλια:

  1. Υπεροχο ποιημα και θαυμασιο τραγουδι.Αγαπημενος Λαγιος....
    Σου ευχομαι να εχεις μια ομορφη και ξεχωριστη εβδομαδα!πολλα φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πολλά φιλιά καλή μου Μισιρλού,όλα όμορφα να'ρχονται

      Διαγραφή
  2. Δε ξέρω γιατί έχασα τόσες αναρτήσεις, ίσως λίγο η Αθήνα, λίγο έως πολύ ο καύσωνας έπαιξαν το ρόλο τους. Πάντα όμως οταν έρχομαι τα διαβάζω όλα και με αποζημιώνεις!
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή