Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Γι’ αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που Κλαίει. Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του, Φιμωμένο και γιγάντιο, Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.Τάσος Λειβαδίτης


...πιάνει το κεφάλι της,και με τα δυό της χέρια,χαιδεύει τις σκέψεις της,ή τις πατάει,τις πιάνει...προσπαθεί να τις βγάλει από την αταξία,να σωπάσει,να ουρλιάξει...
Δεν την πονάει το κεφάλι,όχι τώρα,η ψυχή την πονάει που ξεγλιστράει και γίνεται σκέψεις,σκέψεις.
Πως να βάλεις τον πόνο σε μια σειρά;Πως να τον χαιδέψεις;

2 σχόλια:

  1. Να σου αφήσω την καλησπέρα μου !!
    Το βίντεο δεν μπόρεσα να το δω , λίγο μόνο στην αρχή, γιατί έχουμε πολύ αργό ιντερνετ και το βίντεο κολλάει συνεχώς ,
    πιθανόν να το έχω δει !!

    Όσο για τα λόγια σου......
    δεν ξέρω, ίσως αν προσπαθούσες να πετάς τις κακές σκέψεις, ίσως να μην πονούσες τόσο , ίσως ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλημέρα Αθηνά,
    δίκιο έχεις και προσπαθώ να μην είναι έτσι,προσπαθώ,όμως καμιά φορά έρχονται,μένουν και με βασανίζουν
    Φιλιά πολλά
    Στο βιντεο παίζουν γύρω στους 70 μουσικούς,έξω σε διάφορα μέρη όμορφα,και είναι μια πολύ ωραία εκτέλεση!
    Α!Αθηνά κάτι ακόμα να σε ρωτήσω!Μπορώ να κάνω την υπέροχη ζωγραφιά σου,μπλουζάκι;
    Φιλιά με όλη μου την αγάπη

    ΑπάντησηΔιαγραφή